Fijn eindejaar en gelukkig nieuwjaar.

Het is ondertussen al eventjes geleden dat jullie nog iets van me hoorden. Maar het gaat goed met me, meer dan goed zelfs. De terugval waar ik in september en oktober heel veel last van heb gehad, is weer voorbij. Ondertussen heb ik ook nog goed nieuws: Ik heb een huis gekocht! Enfin, als alles goed gaat tenminste.

Eindejaar is een moeilijke periode. Ik herinner me nog goed dat ik in de storm van mijn depressie geen enkele blijdschap voelde tijdens Kerst en Nieuwjaar. De lichtjes buiten, de mooie versierde straten en huizen, de blije gezichten, alle pakjes onder de boom en Music for Life op de radio… Ik voelde alleen maar verdriet. Op die dagen was het contrast met de mensen rondom me zo enorm groot, waardoor het opviel hoe slecht het met me ging. Het was precies alsof de wereld het nog eens dubbel zo hard in mijn gezicht wou wrijven dat ik ongelukkig was. En zo verlangde ik tot die verdomde dagen gepasseerd waren en iedereen terug gewoon normaal kon doen.

Ik zal niet de enige zijn die in deze periode opnieuw de afrekening van het afgelopen jaar maakt en misschien weer uitkomt op een teleurstelling. Maar ik hoop dat ik er dit jaar minder last van heb. Dat ik dit jaar het allemaal beter kan relativeren en kan genieten van de kleine dingen, zonder daar echt bij te hoeven stilstaan. Ik geloof dat het me dit jaar wel zal lukken. En met hoop komt een mens heel ver.

Ongeacht wat jullie slotsom is, probeer te genieten van het eindejaar en de vrienden en familie rondom jou. Probeer aan de dingen te denken die je wel goed hebt gedaan, die wel belangrijk waren, die wel positief zijn geweest. En hopelijk brengt 2018 vooral mooie dingen met zich mee. Ik duim alvast en wens jullie allemaal het allerbeste toe.

 

Gelukkig nieuwjaar. 🙂

Veel liefs,

Nikki

Advertenties

Beschamend, zo’n terugval.

Er staat een e-mail klaar naar de therapeute waar ik drie maanden geleden afscheid van heb genomen met de woorden: ‘het-zal-wel-allemaal-lukken’. Waw, was dat van korte duur. De e-mail staat hier voor mij te blinken op mijn scherm… Dat het niet goed met me gaat. Maar ik durf hem niet te versturen. Want als ik hem verstuur, dan is er geen weg terug. Dan geef ik toe dat ik verloren heb, dat ik gefaald heb. En dan neem ik opnieuw een plaats van iemand anders in, die het sowieso ook heel erg hard nodig heeft. Dus ik duw nog niet op verzenden, want is het wel allemaal zo erg?

Ik weet welk gevoel dit is. Mensen zeggen vaak dat ‘dipjes of ups and downs bij het leven horen’, maar ik weet dat mijn dipjes geen dipjes zijn zoals die van een ander. Ik weet dat het niet normaal is dat je tijdens een hevige huilbui denkt: “Was het maar vriezend koud buiten, dan kon ik me in de tuin leggen tot ik er niet meer ben.”

Het wordt me teveel en ik kan het allemaal niet meer dragen in mijn hoofd. Er passeert zoveel en ik lijk niet tot rust te komen. Er lijkt ook geen tijd meer te zijn om tot rust te komen, want mijn agenda zit vol. Alles zit vol. En ik weet wat iedereen zal zeggen. “Zet u thuis, neem uw rust, ga naar de psycholoog… Doe iets.”

Wees gerust, ik zal die mail wel versturen… Maar weet dat dit verdomd moeilijk is. Want wie weet is het volgende week weer beter en dan was het paniek voor niets.

*Edit: De e-mail is verstuurd. Ik heb enkele adressen gevraagd van andere psychologen, (waar er jammer genoeg wel een ferm prijskaartje aan zal hangen), zodat ik de plaats daar niet meer moet innemen. We zullen zien. Hopelijk vind ik snel iemand anders. 

(13) Dit is depressie: “Drowning”

Het internet is een bron van informatie. Wie meer wil weten over depressie hoeft het maar in te tikken op Google en je krijgt bijna een miljoen resultaten. Begin er maar aan zou ik zo zeggen… Maar af en toe kom je van die afbeeldingen of teksten tegen die net dat tikkeltje diepgaander zijn. Het leek me een goed idee om net deze te delen, in de hoop dat ik op die manier meer mensen een beter idee kan geven over ‘hoe het nu precies voelt om depressief te zijn’. 

(13)

drowning_by_artbymoga-d76yuax

“Drowning” door Art By Moga.

Ik zag deze afbeelding passeren op Twitter. Knal erop. Hoeft weinig uitleg bij.

Afscheid van mijn therapeut.

Het zit nog vers in mijn geheugen, de eerste keer dat ik in de wachtzaal moest wachten op het eerste gesprek met mijn nieuwe therapeute of psychologe of hoe je het ook wil noemen. Het ging niet goed met mij toen.

Ik ging op de allereerste stoel zitten, net om de hoek van de secretaresse. Op die stoel kon ik alles en iedereen in de gaten houden, maar zat ik tegelijkertijd niet direct in het zicht. Ze wist na een tijdje waar ze me moest zoeken.

Recht voor mij was er een deur naar de archiefkamer, met daarnaast een rek met foldertjes en daarnaast de deur van het toilet. Naast mij stond een rekje met water en van die typische roddelblaadjes. Aan de andere kant stonden nog wat stoelen. En in de hoek daar stond een plant, die doorheen de tijd treurig werd, en dan weer blij. Ik heb die plant zien groeien, verslonzen en herstellen in de tijd dat ik daar ging. Alsof die plant wist hoe ik me soms voelde.

Dinsdag 27 juni had ik opnieuw een afspraak met haar en vertelde ik dat het de laatste keer zou zijn. De afgelopen 6 maanden was mijn gemoed vrij stabiel gebleven en ik had gemerkt dat we aan het afbouwen waren door iedere keer wat meer tijd tussen de afspraken te laten. Telkens opnieuw was het spannend om er nog een extra week tussen te gooien, maar uiteindelijk lukte het en doorstond ik die periode zonder grote problemen. En als ik nadacht over de lange wachtlijsten voelde ik me hoe langer hoe meer schuldig door de plaats die ik bezet hield. Want sowieso was er nog iemand die geholpen zou moeten worden. Misschien wel iemand net zoals ik? Dus besloot ik om de stap te wagen en zelf te vertellen dat we geen nieuwe afspraak hoefden te maken.

Je hebt geen idee hoe beangstigend het is om de enigste professionele hulp die je hebt opzij te schuiven… De enigste strohalm waar ik mij aan vast heb gehouden al die jaren. De enigste persoon waartegen ik al mijn gedachten heb durven vertellen, zonder me hierover slecht te voelen of het gevoel te hebben dat er een oordeel klaarstond. Ik geef toe dat ik tijdens dat laatste gesprek af en toe heb willen veranderen van gedacht… Dat ik mezelf heb moeten inhouden om niet te zeggen: “Of laten we misschien toch nog één afspraak vastleggen”.

Ze vertelde met dat ze trots was. Dat ik van heel diep was gekomen en het monster overwonnen had. Dat er de laatste maanden een klik was gekomen, misschien wel door het vast werk. Dat ik mocht trots zijn op mezelf, om zo te blijven vechten en niet op te geven. Dat ik het zo goed had gedaan. En ze was blij voor me. Zo blij.

Het viel me zwaar en bij het afscheid vroeg ik haar om een knuffel en zei ik meermaals ‘danku’. Maar ik besefte dat er geen enkele manier is om haar uit te leggen hoe dankbaar ik haar ben. Dat ik haar dagen zou kunnen bedanken en het nog niet voldoende zou zijn. Zij is degene die mij op mijn zwartste momenten bijstond… Die me liet voelen wat ik voelde en mij telkens opnieuw het gevoel gaf dat het oké was en het zou beteren. Nog tot op vandaag, nu ik dit neerschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen en een krop in mijn keel als ik nadenk aan alle momenten die wij samen hebben gedeeld, waarbij het monster grommend op mijn schouders duwde.

Dankjewel E. voor jouw menselijkheid, je begrip en oneindige steun. Dankjewel om er altijd te zijn, vooral wanneer het voor mij zo donker was dat ik niets positiefs meer kon zien. Om mij het gevoel te geven dat je oprecht betrokken was. Dankjewel om ondanks alles te blijven supporteren voor mij en in mij te geloven… Bedankt voor de hoop die je me gaf. Ik weet niet waar ik zonder jou zou staan nu.

We zijn ondertussen een maand later en ik denk dat mijn beslissing de goeie was, al moet ik toegeven dat ik soms nog paniekerig ben bij momenten dat het weer wat moeilijker lijkt te gaan. De vrees blijft aanwezig dat ik opnieuw zal hervallen en professionele hulp nodig zal hebben, en wat dan? Ik probeer hier niet teveel aan te denken, maar op momenten dat het moeilijk is, sluipt die gedachte wel opnieuw binnen. We zien wel hoe het loopt… En als het toch te moeilijk zou worden en ik terug in het donker geduwd word, dan zal ik er wel weer doorgeraken, toch?

Hier sta ik dan. Drie jaar en zes maanden na datum. Dat heb ik verdomme goed gedaan.

Liefs.

P.S.: Bedankt aan de jongedame die bij Madam Bakster het aandurfde om hallo te komen zeggen en te vertellen dat je mijn blog had gelezen. Het bracht een lach op mijn gezicht. 🙂

Nikki