(13) Dit is depressie: “Drowning”

Het internet is een bron van informatie. Wie meer wil weten over depressie hoeft het maar in te tikken op Google en je krijgt bijna een miljoen resultaten. Begin er maar aan zou ik zo zeggen… Maar af en toe kom je van die afbeeldingen of teksten tegen die net dat tikkeltje diepgaander zijn. Het leek me een goed idee om net deze te delen, in de hoop dat ik op die manier meer mensen een beter idee kan geven over ‘hoe het nu precies voelt om depressief te zijn’. 

(13)

drowning_by_artbymoga-d76yuax

“Drowning” door Art By Moga.

Ik zag deze afbeelding passeren op Twitter. Knal erop. Hoeft weinig uitleg bij.

Afscheid van mijn therapeut.

Het zit nog vers in mijn geheugen, de eerste keer dat ik in de wachtzaal moest wachten op het eerste gesprek met mijn nieuwe therapeute of psychologe of hoe je het ook wil noemen. Het ging niet goed met mij toen.

Ik ging op de allereerste stoel zitten, net om de hoek van de secretaresse. Op die stoel kon ik alles en iedereen in de gaten houden, maar zat ik tegelijkertijd niet direct in het zicht. Ze wist na een tijdje waar ze me moest zoeken.

Recht voor mij was er een deur naar de archiefkamer, met daarnaast een rek met foldertjes en daarnaast de deur van het toilet. Naast mij stond een rekje met water en van die typische roddelblaadjes. Aan de andere kant stonden nog wat stoelen. En in de hoek daar stond een plant, die doorheen de tijd treurig werd, en dan weer blij. Ik heb die plant zien groeien, verslonzen en herstellen in de tijd dat ik daar ging. Alsof die plant wist hoe ik me soms voelde.

Dinsdag 27 juni had ik opnieuw een afspraak met haar en vertelde ik dat het de laatste keer zou zijn. De afgelopen 6 maanden was mijn gemoed vrij stabiel gebleven en ik had gemerkt dat we aan het afbouwen waren door iedere keer wat meer tijd tussen de afspraken te laten. Telkens opnieuw was het spannend om er nog een extra week tussen te gooien, maar uiteindelijk lukte het en doorstond ik die periode zonder grote problemen. En als ik nadacht over de lange wachtlijsten voelde ik me hoe langer hoe meer schuldig door de plaats die ik bezet hield. Want sowieso was er nog iemand die geholpen zou moeten worden. Misschien wel iemand net zoals ik? Dus besloot ik om de stap te wagen en zelf te vertellen dat we geen nieuwe afspraak hoefden te maken.

Je hebt geen idee hoe beangstigend het is om de enigste professionele hulp die je hebt opzij te schuiven… De enigste strohalm waar ik mij aan vast heb gehouden al die jaren. De enigste persoon waartegen ik al mijn gedachten heb durven vertellen, zonder me hierover slecht te voelen of het gevoel te hebben dat er een oordeel klaarstond. Ik geef toe dat ik tijdens dat laatste gesprek af en toe heb willen veranderen van gedacht… Dat ik mezelf heb moeten inhouden om niet te zeggen: “Of laten we misschien toch nog één afspraak vastleggen”.

Ze vertelde met dat ze trots was. Dat ik van heel diep was gekomen en het monster overwonnen had. Dat er de laatste maanden een klik was gekomen, misschien wel door het vast werk. Dat ik mocht trots zijn op mezelf, om zo te blijven vechten en niet op te geven. Dat ik het zo goed had gedaan. En ze was blij voor me. Zo blij.

Het viel me zwaar en bij het afscheid vroeg ik haar om een knuffel en zei ik meermaals ‘danku’. Maar ik besefte dat er geen enkele manier is om haar uit te leggen hoe dankbaar ik haar ben. Dat ik haar dagen zou kunnen bedanken en het nog niet voldoende zou zijn. Zij is degene die mij op mijn zwartste momenten bijstond… Die me liet voelen wat ik voelde en mij telkens opnieuw het gevoel gaf dat het oké was en het zou beteren. Nog tot op vandaag, nu ik dit neerschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen en een krop in mijn keel als ik nadenk aan alle momenten die wij samen hebben gedeeld, waarbij het monster grommend op mijn schouders duwde.

Dankjewel E. voor jouw menselijkheid, je begrip en oneindige steun. Dankjewel om er altijd te zijn, vooral wanneer het voor mij zo donker was dat ik niets positiefs meer kon zien. Om mij het gevoel te geven dat je oprecht betrokken was. Dankjewel om ondanks alles te blijven supporteren voor mij en in mij te geloven… Bedankt voor de hoop die je me gaf. Ik weet niet waar ik zonder jou zou staan nu.

We zijn ondertussen een maand later en ik denk dat mijn beslissing de goeie was, al moet ik toegeven dat ik soms nog paniekerig ben bij momenten dat het weer wat moeilijker lijkt te gaan. De vrees blijft aanwezig dat ik opnieuw zal hervallen en professionele hulp nodig zal hebben, en wat dan? Ik probeer hier niet teveel aan te denken, maar op momenten dat het moeilijk is, sluipt die gedachte wel opnieuw binnen. We zien wel hoe het loopt… En als het toch te moeilijk zou worden en ik terug in het donker geduwd word, dan zal ik er wel weer doorgeraken, toch?

Hier sta ik dan. Drie jaar en zes maanden na datum. Dat heb ik verdomme goed gedaan.

Liefs.

P.S.: Bedankt aan de jongedame die bij Madam Bakster het aandurfde om hallo te komen zeggen en te vertellen dat je mijn blog had gelezen. Het bracht een lach op mijn gezicht. 🙂

Nikki

Op Generation M bij radio MNM.

 

test1

Lees het artikel op Generation M hier.

Maandagavond 22 mei 2017 kwam ik voor de eerste keer in mijn leven op de radio. Ik werd gevraagd om, samen met Lore Vonck van Werkgroep Verder, te gaan praten op MNM over Zelfdoding. Ik stemde toe, met het idee dat alle kleine beetjes kunnen helpen om het taboe toch iets te doorbreken.

Heel nerveus vertrok ik richting het VRT gebouw in Brussel. Maar uiteindelijk viel het allemaal super goed mee. Hopelijk heeft het iets uitgehaald.

Wil je het graag eens beluisteren: klik dan hier.

Laat me zeker weten wat je ervan vond!

Groetjes,

Nikki

Getuigen werkt helend.

Een tijdje geleden vertelde ik jullie dat ik me had opgegeven als getuige bij TeGek!? Ondertussen heb ik al drie keer de kans gehad om mijn verhaal te gaan vertellen aan verschillende klasgroepen.

De eerste keer dat ik moest gaan getuigen, was ik énorm nerveus. De dagen ervoor heb ik eigenlijk aan één stuk zitten stressen, want ik wist niet hoe ik eraan moest beginnen. Ik dacht dat het beter zou zijn om mijn verhaal uit te schrijven, zodat ik er een of andere structuur uit kon halen… Oh boy, wat was ik verkeerd. Ik ging uiteindelijk slapen met een uitgeschreven verhaal, zonder Powerpoint en een ferm bang hartje.

Die ochtend stond ik op en reed ik richting Roeselare. Een rit van ongeveer een uur. En met elke kilometer die ik reed, werd ik nerveuzer en nerveuzer. Karin van TeGek!? stond me op te wachten en samen gingen we naar het leslokaal. Ik kan jullie niet uitleggen hoe hard mijn hart tekeer ging toen de 30-tal leerlingen het leslokaal uiteindelijk binnenkwamen… Koud zweet. Klamme handen. Bevende stem. Ijsberen. Ik begon mijn getuigenis met mij uitgebreid te verontschuldigen. “Want ik ben heel erg nerveus.” En de jongeren knikten bemoedigend. Ik begon aan mijn verhaal en het vloeide eruit alsof ik het al 100 keer had gedaan. Sommige stukken waren moeilijk te zeggen en ik merkte dat ik constant weg en weer liep, dat ik met mijn armen grote gebaren begon te maken als het wat moeilijker werd. Maar ik deed verder en de jongeren reageerden. Er begonnen er enkelen te huilen. Sommigen haalden hun blik niet van me af. Anderen knikten en trokken hun mondhoeken omhoog.

Uiteindelijk ging de bel en moest ik nog zo’n twee zinnen zeggen. De leerlingen bleven roerloos zitten, alsof die bel nooit was gegaan. Ik bedankte hen om te luisteren en het bleef stil. Ik vroeg of er vragen waren en opnieuw bleef het ijzig stil. Vreemde ervaring en ik denk dat de leerkracht het ook voelde… Ze vroeg of er vragen waren en liet de jongeren naar buiten gaan. Op dat moment ben ik richting Karin gewandeld, die zichtbaar ook wat aangeslagen was. Ze nam mijn arm vast en zei dat ik dat toch zo goed had gedaan. En op dat moment kwam de ontlading en ben ik beginnen huilen. Ze nam me mee naar buiten, langst de leerlingen die uiteraard niet begrepen wat er scheelde. Dus ik vormde een glimlach en zei: “Het is van blij”. Ik was zo trots op mezelf. 

We liepen de trap af, terwijl ik maar bleef herhalen hoe ‘zot’ het was en ‘wow’ en dat ik blij was en dat het zo goed voelde en dat het zo goed gelukt was, veel beter dan gedacht. We dronken een koffie en bespraken kort mijn getuigenis, praatten kort over mijn verhaal. Het was voor haar ook de eerste keer dat ze mijn verhaal hoorde en het blijft natuurlijk altijd hard om zoiets te horen. Maar het feit dat zij zelf aangedaan was, onder de indruk was, was voor mij een opluchting. Het toonde alleen maar dat ik erin geslaagd was om over te brengen wat zelfmoord en depressie met een persoon doet.

Een paar maand na die eerste getuigenis, begin februari, kreeg ik opnieuw de kans om mijn verhaal te gaan brengen. Deze keer twee getuigenissen na elkaar in een school in Tielt. Ik kwam daar toe en de andere getuige bleek ziek te zijn, waardoor ik plots voor twee groepen van elk zo’n 70-80 man ging moeten spreken… Het was dan ook even slikken toen ik vooraan een gevulde studiezaal stond, deze keer wel met Powerpoint.

Het verliep ongeveer weer hetzelfde. Ik, heel nerveus, mijn verhaal vertellende… Opnieuw leerlingen die me aanstaarden, bemoedigend knikten, sommigen huilden… en vooral die intense stilte op het moment dat ik vertelde dat ik had geprobeerd om zelfmoord te plegen. De ongelofelijke ontlading wanneer ik klaar was met vertellen, dit keer zonder tranen… Oh, wat was ik trots op mezelf. 

Na elke getuigenis voel ik dat bepaalde zaken een plaats krijgen. Dat ik het gevoel heb dat ik iets goed doe en ook echt trots mag zijn op mezelf. En hoe moeilijk deze getuigenissen ook zijn en hoe lastig ik het ook soms heb om bepaalde dingen te vertellen, des te meer ben ik ervan overtuigd dat ik dit moet doen om anderen te helpen. Dus bring it on, zou ik zo zeggen.